بهار 88 متن زیر را نوشتم ولی در درافت وبلاگم موند . چند بار خوندمش و هی مرور کردم . گفتم اگر دگمه انتشار را بزنم و دوستان بخونند ، میگن که چقدر همه چیز را تلخ میبینی و بدبینی. یک سال گذشت و اومدم تو وبلاگ که یه بهاریه برای آقا ببره امسال بنویسم که دیدم گوساله 88 هنوز تو مجرای زایمان گاوه گیر کرده و سزارین هم جواب نمیده .
عنوان مطلبم بود: من نوروز را می خوام نه گه روز را . باور کنید اصلا همون موقع و الان هم عصبی نبودم و نیستم . واقعیاتی را در بطن فضای زندگیم میبینم و حس میکنم و هی میریزم رو این وبلاگ .
اما یه چیز این نوروز روم را کم میکنه . اونم تلاش پرقدرت طبیعت برای تغییره . تغییری که با تمام وجود حسش میکنم . از خاک تا افلاک همه خودشون را آماده میکنند تا تغییر را به ما نشان دهند . از محور زمین تا تغییر جریان کلروفیل سازی یه باریکه علف بز خور. و این تغییر را برای همه آرزومندم و آن عده که بی هیچ تغییری در این هزار و اندی سال در جاده واهی بهشت و دوزخ ویراژ میدهند را نیز به تغییر فرا می خوانم و آرزو دارم که قوای دماغی شان به اندازه باقی قواشان در میکسر تغییر حول محور احوال ما الی احسن الحال شود .
تاکید میکنم متن زیر را پارسال نوشتم که سال گاو بود:
گاومان قراره دوباره بزاد تو امسال. اميدوارم گاومان به مانند ما به فراخي دچارشود و راحت بزاد.صد سال به اين سالها ؟ قراره كيف هم كنيم و بشينيم و مقلب القلوب بشنويم و بعد هم پيام هاي مقامات و دوباره تا ٢٠ روز روان باشيم و بعد هم دوباره سگ دو براي صد سال به اين سالها و روزمرگي هاي مشمول قوانين مرغانه ای..
از حضور مشمئز كننده جماعت تو سبزه ميدون و مابين زرتشت و ميدان ولي عصر و امام (تمامی شهرهای کشور) ميشه فهميد كه خلايق هرچه لايق . ملت فراخي كه ديگه سبزه شون را هم خودشون سبز نميكند و حال آب دادن و مراقبت از سبزه را ندارند . حال بهم زن امسال ماهي هاي مصنوعي چيني فسفري بود كه آدم را ياد ظرف استفراغ پليكان مينداخت كه نتونسته بود ماهي هاي راديو اكتيوي خليج هميشه پارس را قورت بده .
گل امسال هم اينه كه دلمون غصه دار از رفتن سيد خندان بشه و خوشحال از تخم كفتر خوردن و نطق باز كردن سيد نقاش .
يعني بازهم قراره ارواح شكممون تغيير تو مملكت ايجاد كنيم و مسهل بريزيم تو معده اين گربه خاورميانه اي .اين اس ام اس هم ديگه شورش را درآورده . از تبریک های بیمزه و مذخرفی که از تو کلاسورهای دختر جوقی ها در میاد يا كلمات قصاري چون : بهار آمد و تو تنها گل بوستاني و ريشه ات در قلب من است ،پس نوروزت مبارك تا پيام هاي ابلهانه :سال ٢٩٩٠ شاهنشاهي و ١٨٤٦ زرتشتي و ٣٥٤٦ رشتي و ٧٨٩٩ روشنفكري مبارك كه ديگه نهايت تركمون مغزي طرف را ميرسونه و هي هم مي خواد بگه من خيلي مي فهمم و اصلا با اين بو گندوها نيستم و از طبقه راهبان معابد گبري هستم.واي خدا يعني ميشه دگمه ريپلاي موبايلم بتونه يه شات گان باشه كه با اون مغز طرف را داغون كنم ؟كه ديگه برام از اين پيام ها نفرسته؟ يعني ميشه ديگه اين نوروز دري وري صدا و سيمايي و سمنوهاي كارخونه اي و ماهي هاي چيني و عودهاي گه بوي هندي را نبينم ؟ دلم مي خواد برم تو روستاي خودم و مرغانه جنگي كنم. دلم مي خواد برم در خونه تمام اهالي روستا و خالا خالا تي عيد مبارك بگم. دلم مي خواد پدرم دوباره دست من و خواهرام را بگيره و ببره تو معزالسلطان و عكاسي ماياك و به اكبر ماياك بگه يه عكس از ما بگير . دلم مي خواد تلويزيون سياه سفيد داشته باشم با دو تا كانال كه همه ش خاموش باشه . دلم مي خواد ساختمون پلاسكو را رج بزنم براي خريدن يه كت و شلوار باحال و بعد هم برم تو شاهرضا پشت ترك موتور گازي بابام و از آقا مهاجري يه كفش نو بخرم با اون عطر ديوونه كننده چرم گاوش .دلم مي خواد راديو را روشن كنم و صداي مرتضي احمدي ازش دربياد و سمنو آي سمنو سر پاي سفره هفت سين سمنو را بخونه.
يعني يه پفيوزي نميتونه يه ماشين زمان درست كنه؟پس چيه تو اين فيلم ها ؟ اين مرتيكه يهودي انيشتن پس چي رو ثابت كرد؟چرا من نميتونم هارد حافظه ام را فرمت كنم و هرچي از گذشته به يادم مونده را پاك كنم و بشم همين افراد گهي كه تو تبليغ تلويزيوني روغن طلايي لادن مي خوان بعد از غذا چرت نزنن و برن با همسرهاي ماژيك دوازه رنگشون تو خيابون ولي عصر قدم بزنند . يا بشم مثل اينايي كه چفيه ميندازن و ميرن تو كاروان هاي راهيان نور و هر جا ميرسند گريه ميكنند و دائم الوضو يند و یه وانت کپسول گاز و قابلمه اسکورتشونه. .. اي بابا ما بايد كيو ببينيم ؟ من نوروز را مي خوام نه گه روز را .
اصلا نوستالژیک بودن داستان یه چیز دیگه ست والا . آرزو یه چیز دیگه . من آرزو دارم . بده؟
بروبكس چي ميگن؟